Биз олюмни чокъ вакъыт сагълыкълашув, къаранлыкъ ве сонъ киби тюшюнемиз, лякин о, даа чокъ ашыкъмагъан сеяаткъа, чокътан-бекленильген раатлыкъкъа бенъзей.

Омюр – узун бир ёл. Биз агълап келемиз, сапынып осьемиз, къуванч ве ёргъунлыкъны, къайгъы ве пешманлыкъны ташымакътамыз, дюньяны чапып кечемиз. Биз севемиз, нефрет этемиз, япышамыз ве гъайып этемиз; юреклеримизни кене-кене ачамыз, сонъра яваштан къапатып ташлаймыз. Ве олюм – бу садедже бутюн юклеримизни ташлагъан дакъкъадыр-энди раатсызлыкъ ёкъ, энди ерине кельмеген арзулар ёкъ, энди айтылмагъан сёзлер ёкъ.

Бу гъайып олмакъ дегиль, къайтувдыр.

Ерге япракълар тюшкен, дерелер океангъа къошулгъан, булутлар назик ягъмургъа чевирильгени киби, эр шейнинъ озь такъдир ёлу бар, бизим де ойле. Бир вакъытлары о джанлы тебессюмлер, йылларны боялагъан сыджакълыкъ, юреклеримизге ойылгъан назиклик кетювнен гъайып олмай. Олар тек башкъа шекильде бар: ельде, ай ярыгъында, биз оларны тюшюнген эр бир йымшакъ аньде гизли.

Олюм яшайышнынъ терси дегиль, онынъ бир къысмыдыр. О, мувакъкъат шейлерни къыйметли эте, хайырлашув вастасынен бизни асретликке огрете ве имкянымыз олгъанда, терен севмеге, толусынен къучакълагъанымызны ве джиддий яшамагъа хатырлата.

Бизге кетмектен къоркъмакъ керекмей, чюнки керчектен де муим олгъан шейни вакъыт ич бир вакъыт тартып алмаз.

Кеткенлер, керчектен де, ич бир вакъыт кетмейлер. Олар огдеки тынч ялыгъа энди чыкътылар, вакъыт теренликлеринде сессиз бирлешювни беклейлер. Ве биз, олар къалдыргъан нурны ташыгъан, ер юзюнде муляйим юрмеге девам этемиз, яхшы яшап-айырылыкъкъа энъ гузель джевап.

Яшав ве олюм – табиатнынъ везни, кельмек ве кетмек – такъдир. Гюрюльти ёкъ, кедер ёкъ-тек назиклик, сейир этмек, ве хайырламакъ.