Омюр ве олюм акъкъында сёз чыкъкъанда, инсанлар оларны эр вакъыт эки къаршылыкълы сынъыргъа больмеге алышкъанлар: омюр – бу тазе ве сыджакъ саба ярыгъы, пытакъларда ачылгъан чечеклер, авучларда къатты тутулгъан умют; олюм исе – сувукъ ве сессиз гедже, пытакълардан тюшкен къуру япракълар ве биз къачкъан къачмаз бир сонъдыр. Бу инстинктив къоркъу бизни чокъ вакъыт омюрнинъ узунлыгъыны узатмакъкъа авеслендире, амма омюрнинъ теренлигини араштырмакъны козьге алмаймыз ве биз эр вакъыт олюмнинъ омюрнинъ айырылмаз бир къысмы олгъанынен къаршылашмагъа истемеймиз. Олар ич бир вакъыт айырылгъан душман дегиль, табиат девиринде берабер яшагъан ве бири-бирине багълы олгъан аркъадашлардыр.
Омюрнинъ къыймети эбедийликте дегиль де, онынъ сынъырлылыгъында ве джанлылыгъындадыр.Омюр – бир-ёллу сеяаттыр. Догъгъан къычырувдан башлап, биз дюньянынъ сыджагъына ве сувукълыгъына меракъ ве эеджаннен токъунамыз, къоранта севгисининъ сыджагъыны, достлукънынъ самимийлигини, севгининъ дюльберлигини дуямыз, кулькю ве козьяшларны, тегизлик ве ынджынувларны дуямыз, эр бир теджрибеде осьемиз, эр бир къабулда озюмизни зенгинлештиремиз. Кийик от топракъны сындырмагъа тырышыр, кичкене чечек кунешке догъру джесюрликнен ачыладжакъ, учкъан къуш исе къанатларыны ачып, юксекке котерильмеге исрар этеджек. Дюньядаки бутюн омюрлер сынъырлы вакъыт ичинде озь ярыгъы парылдамакъ ичюн эллеринден кельгенини япалар, бу омюрнинъ энъ асыл манасыдыр - тек бар олмакъ дегиль де, сыджакъ осьмек, дикъкъатлы дуймакъ ве озь озьгюн изимизни къалдырмакътыр. Омюрнинъ не вакъыт битеджеги иле курешмек керекмей, тек шимдики заманнынъ эр бир аньини асретликнен асмакъ, джиддий севмек, джиддий яшамакъ, сынъырлы омюрни сыджакълыкъ ве къыйметнен толдурмакъ керекмиз.
Олюми къоркъунчлы дегиль. Омюрнинъ ёкъ этильмеси дегиль, табиатнынъ девирлери ве ёлланмасыдыр.Догъмакъ, къартлашмакъ, хасталыкъ ве олюм дюньяда энъ адалетли къанунлардыр, зенгинлигине, статусына бакъмадан, ич кимсе истисна оламаз. Биз эр вакъыт олюмни гъайып, айырылышув ве эр шейнинъ сонъу деп саямыз, амма башкъа тарафтан бакъкъанда, олюм тек омюр шекиллерининъ денъишмесидир: тюшкен япракълар янъы тереклерни беслемек ичюн яз чамурына чевириле, акъкъан сувлар озенлерге ве денъизлерге къошулып, кенъликке къайталар, гъайып олгъан омюрлер исе керчектен де ич бир вакъыт гъайып олмайлар. Биз севгенлер, къалдыргъан сыджакълыкъ, кечирген мераметлик эр вакъыт дюньяда къалыр, сонъки несиллернинъ хатырасында нур олып, табиат девирине къошулыр. Олюми бизни асретликке огрете, омюрнинъ назиклигини ве къыйметлилигини анъламагъа меджбур эте, озь-озюмизге къандырылгъан шейлерни ве даваларны йибермеге, омюрге урьмет косьтермеге бильмеге, башкъаларгъа ве озюмизге мераметли мунасебетте булунмагъа меджбур эте. Бу къаранлыкъ сонъ дегиль, омюримиз олгъан вакъытта истегенимиз киби яшамакъ кереклигини хатырлаткъандыр.
Омюр ве олюм деври – бу Кяинатнынъ эбедий къануны, эм де омюрнинъ энъ назик акъикъатыдыр. Олюмнинъ кельмесинден къоркъмагъа, омюрнинъ вакъытыны бошуна кечирмеге керекмей. Омюр бизге дюньяны дуймакъ акъкъыны бере, олюм исе кечмишни ерлештирмек ичюн сакинлик бере. Олар бири-бирини толдуралар, эр бир омюрни маналы, эр бир хайырлашувны эмиетли этелер. Эпимиз омюрге айретнен бакъайыкъ, омюрни эеджаннен къучакълаййыкъ, айырылышувгъа къаршы чыкъайыкъ ве сакин ве тынч акъылнен битирейик, сагъ олгъанда, толусынен парлакъ яшамакъ керек олгъанымызны анълайыкъ, ве дюньядан кечкенде табиатнынъ низамыны тынчлыкънен къабул этейик, ве 1920 сенеси девиринде энъ акъикъий ве сыджакъ менликни яшайыкъ.
